Mostly Romance

เป็นการหยิบเอาหนังสือดองขึ้นมาอ่านอีกครั้งค่ะ ความจริงแล้วแม็กซ์ไม่ได้ตั้งใจจะดองเค็มเรื่องนี้หรอกนะคะ ตอนที่ซื้อก็ตั้งใจเป็นอย่างดีว่าจะอ่านทันที แต่ด้วยเหตุผลหลายอย่าง ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร ก็มองข้ามเล่มนี้อยู่เรื่อย จนเผลอแป๊บเดียวก็เกือบสองปีแล้วค่ะที่ออกวางขาย

หนังสือเล่มนี้ถือว่าเป็นงานของเชอริลีน เคนย่อนเล่มแรกในรอบหลายปีทีเดียวที่เราหยิบขึ้นมาอ่าน เพราะหลังจากบอกศาลาเลิกไปกับชุดดาร์คฮันเตอร์ และยังทำให้ให้อ่านชุดอวาลอนไม่ได้ เราก็ไม่มีเห็นงานเล่มไหนของเธอน่าสนใจเลย แต่สำหรับชุดนี้ซึ่งเป็นเรื่องแนวโรแมนติคสืบสวนที่เธอเขียนให้กับสนพ.พ็อตเก็ตบุ๊ค เราค่อนข้างชอบในคอนเซ็ปต์ของเธอนะคะ หน่วยงานลับของทางรัฐบาลที่ตั้งขึ้นมาเพื่อจัดการปัญหาที่ไม่มีใครจัดการได้ สายลับแต่ละคนในหน่วยก็ล้วนเป็นคนที่มีประวัติอาชญากรรมมาก่อนที่จะถูกคัดตัวเข้ามาทำ (แน่นอนว่า อาชญากรรมที่พวกเขาถูกกล่าวหานั้น ล้วนมีเหตุผลที่ดีในการอธิบายค่ะ) 

ปัญหาก็คือ เชอริลีนเป็นนักเขียนที่โด่งดังในการเขียนเรื่องพารานอมอล แต่เรื่องชุดนี้แตกต่างออกไป และแน่นอนว่า มันย่อมจะไม่ถูกใจแฟนหนังสือของเธอเท่ากับเรื่องแนวเหนือจริง ดังนั้นเธอจึงมีปัญหาในการหาเวลาในการเขียนเรื่องชุดพอสมควร เพราะกว่าที่หนังสือขนาดยาวในชุดเล่มแรกจะออกขายได้ ก็ใช้เวลานานมาก ๆ ส่วนเล่มสอง (ซึ่งก็คือเล่มนี) ก็โดนโรคเลื่อนแล้วเลื่อนอีก ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ก็คือ เชอริลีนไม่มีเวลาเขียน

ทางแก้ของนักเขียนชื่อดังหลายคนก็คือ หาคนมาช่วยเขียนค่ะ นี่ไม่ใช่โกสต์ไรท์เตอร์นะคะ เพราะเป็นการบอกอย่างชัดเจนว่าเป็นงานเขียนร่วม ซึ่งวิธีนี้ถือว่าฮิตมาก ๆ ในหมู่นักเขียนดัง นั่นเพราะว่า กว่าที่นักเขียนคนนึงจะเขียนหนังสือเสร็จหนึ่งเล่ม มันต้องใช้เวลาเป็นเดือน บางคนก็เป็นปี แต่นักอ่านใช้เวลาเพียงวันหรือสองวันก็อ่านจบแล้ว ดังนั้นวิธีการที่จะทำให้ชื่อของนักเขียนคนนั้นไม่ถูกลืมเลือนก็คือ การใช้นักเขียนร่วม หาคนมาช่วยเขียน แล้วก็แบ่งเครดิตกันไป 

แม็กซ์ไม่ทราบในรายละเอียดเกี่ยวกับการร่วมงานกันระหว่างเชอริลีน เคนย่อน และไดอาน่า เลิฟหรอกนะคะ แต่กระบวนการเขียนร่วมก็มันจะเป็นที่นักเขียนดังจะเป็นคนวางพล็อตเรื่องโดยรวมให้ แต่คนที่ใช้เวลาในการเขียนเป็นส่วนใหญ่ก็คือนักเขียนร่วมที่ถูกดึงตัวเข้ามา 

ทราบอย่างนี้แล้ว แม็กซ์ก็ไม่ได้คาดหวังว่าเรื่องนี้จะดีเท่ากับมาตรฐานของเชอริลีนที่เราวางไว้หรอกนะคะ 

เพียงแต่แม็กซ์ไม่ได้คิดว่ามันจะเลวร้ายขนาดนี้ 

Phantom in the night ของเชอริลีน เคยย่อน เขียนร่วมกับ ไดอาน่า เลิฟ

หนังสือเล่มนี้ถือว่าเรื่องขนาดยาวเล่มที่สองในชุด BAD Agency ซึ่งเป็นหน่วยงานลับสุดยอดที่รวบรวมสายลับมือดีไว้มากมาย และแน่นอนว่าแต่ละคนก็ต้องย่อมเท่ห์มาก ๆ (ขอให้นึกถึงดาร์คฮันเตอร์ที่ไม่ไม่พลังเหนือธรรมชาติ)

เทอรี่ มิตเชลล์เป็นอดีตเจ้าหน้าที่หน่วยปปส.ที่ถูกลาออกจากงาน หลังจากเธอและคู่หูถูกลอบทำร้ายจากนักค้ายาใหญ่แห่งเมืองนิวออร์ลีนส์ เป็นเหตุให้คู่หูของเธอเสียชีวิตในหน้าที่ ขณะเดียวกันเทอรี่ก็บาดเจ็บอย่างหนัก แต่ปปส.กลับไม่ใส่ใจเธอเลยสักนิดเดียว ดังนั้นเมื่อเทอรี่ได้รับข้อเสนอให้เข้าร่วมงานกับ BAD เธอจึงคว้าโอกาสนั้นไว้ทันที ด้วยหวังว่าจะใช้มันในการสืบหาความจริงเกี่ยวกับหนอนบ่อนไส้ และเอาผิดเจ้าพ่อค้ายาคนนั้นให้ได้ 

แต่การกลับไปนิวออร์ลีนส์อีกครั้งก็เริ่มต้นด้วยปัญหา เมื่อเทอรี่ได้พบกับชายลึกลับที่ไม่เปิดเผยหน้าตา เธอเจอเขาในบ้านของเนธาน เดรค อดีตทหารกล้าที่ด้วยเหตุบางอย่างตัดสินใจหนีทหาร ก่อนจะมาจบชีวิตลงหลังจากรับปากเป็นสายให้กับปปส.ในการเอาผิดนักค้ายาคนนั้น เทอรี่ไปที่บ้านของเขาเพื่อค้นหาหลักฐานเพิ่มเติม แต่กลับได้เผชิญหน้ากับชายที่หลายคนเรียกว่าเป็นผี 

เพียงแต่เขาไม่ใช่ผี เขาคือเนธาน เดรค แต่เขาไม่ใช่ศพที่นอนตายอยู่ คนที่เสียชีวิตคือ เจมี่ น้องชายฝาแฝดของเขา  น้องชายคนที่เนธานเสียสละทุกอย่างให้ แม้กระทั่งหนีทหารกลับมาบ้าน แล้วเข้าสวมบทบาทเป็นเจมี่ในคดีที่เจมี่ถูกใส่ความ เนธานใช้เวลาสองปีในคุกแทนน้องชาย เพียงเพื่อจะออกจากคุกแล้วพบว่า เจมี่ได้กลายเป็นศพ ถูกฆ่าโดยใครบางคน เขาจึงเริ่มต้นสืบหาความจริงที่เกิดขึ้น ซึ่งนำเขาไปสู่ชีวิตของเทอรี่ 

แม็กซ์ชอบแนวคิดของเรื่องค่ะ แต่ผิดหวังกับผลงานที่ออกมามาก ๆ 

นางเอกในเรื่องนี้เป็นผู้หญิงที่ไร้ความสามารถที่สุดที่เคยอ่านมา ถ้าเรื่องนี้นางเอกเป็นคนธรรมดาทำงานบริษัท แม็กซ์จะไม่มีปัญหาอะไรเลยนะคะ เราไมไ่ด้ต้องการนางเอกเก่งเกินเหตุ แต่ในเล่มนี้เธอคืออดีตปปส. เป็นคนที่เก่งขนาดที่หน่วยงานที่ในเรื่องบอกว่า แน่สุด ๆ แล้วในปฐพี เรียกตัวเข้าไปทำงานร่วมด้วย แม็กซ์คาดหวังอะไรที่มากกว่านี้จากเทอรี่ค่ะ 

ครั้งแรกที่เธอโชว์ผลงานในการเข้าไปค้นบ้านเนธาน เธอถูกพระเอกจับได้ ครั้งที่สองเธอเข้าไปค้นหาหลักฐานในตู้คอนเทนเนอร์ เธอถูกผู้ร้ายไล่ยิงเกือบตาย และรอดมาได้เพราะพระเอกมาช่วย เธอถูกผู้ร้ายจับตัวไปเป็นตัวประกันเพื่อให้พระเอกยอมทำตาย แม็กซ์อ่านจนจบเรื่องก็ไม่เห็นอะไรที่ใกล้เคียงกับความสามารถในตัวผู้หญิงคนนี้ หล่อนคือภาระที่น่ารำคาญ 

แต่ที่น่ารำคาญยิ่งกว่าก็คือ การที่คนแต่งพูดเน้นย้ำอยู่ได้ว่า เทอรี่เก่งอย่างโน้น เก่งอย่างนี้ ทั้งที่เอาเข้าจริงไม่มีน้ำยาอะไรเลย ไม่ได้เรื่องอย่างที่สุด 

ส่วนเนธานก็เป็นพระเอกตามมาตรฐานทั่วไปค่ะ เขามีอดีตที่บัดซบใช้ได้ แล้วก็ออกมาดพระเอกด้วยการรับภาระทุกอย่างในชีวิตไว้กับตัว เพียงแต่หลายครั้งมันดูไม่สมเหตุผลเอาเสียเลย แต่อย่างน้อยเรื่องก็ไม่ได้บอกว่า เนธานเป็นสายลับตัวเอ้ที่แสนเก่ง เราจึงไม่ถึงกับหงุดหงิดอะไร

นอกจากคาแร็คเตอร์ที่ไม่ได้เรื่องแล้ว การเขียนของเล่มนี้ก็น่าเบื่อโคตร ๆ อันที่จริงจุดเด่นนึงของหนังสือที่เชอริลีน เคนย่อนเขียนก็คือการดำเนินเรื่องจากน่าติดตาม ตัวละครของเธออาจจะดูแบนราบราวกับตัดมาจากหน้ากระดาษ แต่การดำเนินเรื่องของเธอน่าสนใจเสมอ มันไม่เป็นเช่นนั้นในเล่มนี้ และแม็กซ์เลือกที่จะโทษคนเขียนร่วมของเธอ เราเข้าใจว่าไดอาน่า เลิฟน่าจะเป็นคนเขียนเรื่องเกือบทั้งหมด และมันขาดเสน่ห์อย่างที่ควรจะมีในงานของเชอริลีนไปเยอะเลยล่ะ

ขอกลับมาที่พล็อตอีกหน่อยค่ะ ในเรื่องมีการพูดถึงองค์กรของคนร้ายที่ลับมาก ๆ ลับขนาดที่ไม่เคยอธิบายอะไรให้คนอ่าน แถมให้ภาษาอิตาเลียนเต็มไปหมด อ่านไปก็งงไป เพราะแม็กซ์เรียนสายวิทย์มาค่ะ รู้แค่สองภาษาในชีวิตเท่านั้น ไม่รู้อิตาเลียน และไม่เคยมีหนุ่มอิตาเลียนมาจีบ ก็เลยไม่รู้ความหมาย การขาดข้อมูลเกี่ยวกับหน่วยงานของคนร้าย ทำให้เราจับต้นจบเรื่องไปแบบงงงง คือไม่รู้ว่า เราเลิกสนใจกับเรื่องราวไปแล้ว (เพราะการเขียนน่าเบื่อมาก) หรืออ่านไม่เข้าใจเรื่องกันแน่ 

แต่ที่แน่ ๆ มันไม่สนุกเลยล่ะ

สุดท้ายขอสปอยล์ตอนจบหน่อยนะคะ (สปอยล์) เป็นตอนจบที่ห่วยแตก พระเอกนางเอกไม่อาจสู้กับคนร้ายได้เลย เสียทีคนร้ายตลอด หน่วยงาน BAD ที่บอกว่าเก่งนักเก่งหนาก็ไม่เห็นจะได้เรื่อง ไม่รู้ความจริงอะไรทั้งสิ้น ดังนั้นหากจะบอกว่า เรื่องนี้คนร้ายเป็นฝ่ายชนะก็ว่าได้ค่ะ 

คะแนนที่ 43