Mostly Romance

หากจะบอกว่าแม็กซ์เป็นคนที่เจ็บแล้วไม่รู้จักจำก็ว่าได้ค่ะ เพราะหลังจากที่ผิดหวังมากกับหนังสือเรื่อง At the Bride Hunt Ball ของนักเขียนคนนี้แล้ว ที่น่าเบื่อหน่ายขนาดที่ว่า เราอ่านไม่จบ แม็กซ์ยังรนหาที่ หาเรื่องใส่ตัวด้วยการซื้อหนังสือเล่มนี้ของโอลิเวีย พาร์คเกอร์มาอ่าน

แต่อย่างน้อยเราก็อ่านเล่มนี้จนจบค่ะ 

ซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นข้อดีหรือข้อเสียนะคะ 

To Wed a Wicked Earl ของโอลิเวีย พาร์คเกอร์

หนังสือเล่มนี้เป็นเล่มที่สองต่อเนื่องกับเรื่อง At the bride hunt ball แต่ไม่คิดว่า ต้องอ่านเล่มแรกหรอกนะคะ ก็น่าจะรู้เรื่องได้อย่างไม่มีปัญหา 

หนังสือเล่มนี้เปิดเรื่องต่อเนื่องกับเล่มก่อนหน้า โดยเป็นวันที่ทริสแทน น้องชายของดยุคกำลังจะเลือกหญิงสาวผู้ที่จะมาเป็นเจ้าสาวของเขา แต่หญิงคนนั้นไม่ใช่ชาร์ล็อตต์ และนั่นนำความผิดหวังมาให้เธออย่างยิ่ง เพราะชาร์ล็อตต์แอบหลงรักทริสแทนมานานแล้ว นับตั้งแต่วันที่เขาช่วยเธอเอาไว้ แต่สิ่งที่ชาร์ล็อตต์ไม่รู้ก็คือ กลับกลายเป็นอดัม เอิร์ลแห่งรอธบูรี่ต่างหากที่รักเธอ และเขาก็คือคนที่เข้ามาช่วยกู้หน้าเธอเอาไว้ในวันที่ทริสแทนเลือกหญิงคนอื่นเป็นคู่ครอง

หลายเดือนผ่านไปชาร์ล็อตต์และอดัมได้มีโอกาสพบกันอีกครั้ง ทั้งคู่ได้กลายเป็นเพื่อนกัน แม้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ทั้งสองต้องการ อดัมซึ่งหลงรักชาร์ล็อตต์มานานแล้ว รู้ว่าตัวเองไม่คู่ควรกับชาร์ล็อตต์ และไม่ต้องการให้ตัวเองเป็นอันดับสองในหัวใจของหญิงที่รัก เขาจึงเก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ ในขณะที่ชาร์ล็อตต์ก็หลงไปกับภาพลวงว่าตัวเองยังรักทริสแทนอยู่ และรู้ว่า หญิงเรียบ ๆ อย่างเธอคงไม่มีวันชนะใจชายเสเพลผู้ที่แสนหล่อเหลาและมีเสน่ห์อย่างอดัมได้

แต่อาการป่วยของผู้เป็นยายของอดัมก็ทำให้ทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น

แม็กซ์ตัดสินใจซื้อเรื่องนี้มาอ่านทั้งที่ไม่ชอบผลงานเขียนเล่มแรกของเธอ ก็เป็นเพราะอ่านพล็อตเรื่องที่ปกหลังแล้วรู้สึกว่า น่าสนใจมาก เราชอบเรื่องที่พระเอกแอบหลังรักนางเอก แต่คิดว่า เธอไม่รักเขา นั่นเป็นหนึ่งในพล็อตโปรดของเราเลยล่ะ ปัญหาก็คือ ในเล่มนี้คนแต่งพูดหลายครั้งถึงความรักที่อดัมมีให้ชาร์ล็อตต์ พูดว่าเขารักเธอมานานแค่ไหน แต่ไม่เคยเลยสักครั้งในเรื่องที่จะสื่อคำพูดนั้นให้เห็นออกมาเป็นการกระทำ หรือความรู้สึกที่สื่อไปถึงคนอ่าน มันเหมือนกับการอ่านว่า "ฉันรักเธอ" ที่เป็นแค่คำพูด แต่ไม่มีหลักฐานสนับสนุน 

ตลอดทั้งเรื่องอดัมที่ได้แต่พูดกับตัวเองว่า รักชาร์ล็อตต์แค่ไหน ไม่เคยทำให้อะไรที่สื่อถึงความรักที่เขารู้สึกในหัวใจ มันไม่ซาบซึ้ง ไม่ลึกซึ้ง สรุปว่าไม่ซึ้งเอาเสียเลย

ส่วนชาร์ล็อตต์เองก็เป็นตัวละครที่แบนราบ ไม่มีความน่าสนใจ อ่านไปแล้วไม่เห็นเลยว่า เธอมีอะไรดีขนาดที่อดัมต้องมาหลงรักหลายปี 

นอกจากนี้แล้วการดำเนินเรื่องยังเชื่องช้าน่าเบื่อมาก ๆ เรื่องราวไม่มีทิศทาง บทสนทนาแบนราบ ไม่น่าอ่านสักนิดเดียว โดยรวมแล้วเป็นเรื่องที่เหมาะจะอ่านก่อนเข้านอนค่ะ เพราะมันจะทำให้คุณหลับได้อย่างง่ายดาย

ขณะที่กำลังอ่านเรื่องนี้ ทำให้แม็กซ์คิดถึงคำพูดที่เราเคยได้ยินคนพูดกันค่ะว่า สนพ.เอว่อนพยายามปั้นนักเขียนใหม่ให้เขียนในสไตล์เดียวกับจูเลีย ควินน์ และหนังสือเล่มนี้ก็ให้ความรู้สึกแบบนั้น ความพยายามที่จะเลียนแบบจูเลีย ควินน์ ความพยายามที่ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง เพราะมันมีแค่จูเลีย ควินน์เพียงคนเดียว ที่เหลือก็คือของปลอม

คะแนนที่  40