Mostly Romance

เพราะความสนุกของเรื่อง Devil in Winter จึงเป็นผลให้แม็กซ์ตัดสินใจที่จะไม่อ่านหนังสือเล่มต่อมาของลิซ่า เคลย์แพสอีกเลย เราคิดว่า สำหรับนักเขียนที่เขียนเรื่องได้สนุกมากขนาดนั้นแล้ว หนังสือเล่มต่อมาของเธอก็ย่อมถูกนำไปเปรียบเทียบ (และพบว่า สนุกสู้ไม่ได้) เราจึงคิดว่าเป็นการไม่ยุติธรรมกับหนังสือเรื่องนี้ หากเราจะอ่านทั้งที่ในสมองของเรายังคงประทับใจไปกับเรื่องราวของเรื่อง Devil in Winter

มันเป็นเวลาสามปีแล้วค่ะที่เราคิดอย่างนั้น แม็กซ์ไม่ได้อ่านหนังสือที่เขียนโดยลิซ่า เคลย์แพสอีกเลยนักจากอ่านเรื่อง DIW ในที่สุดเราก็รู้ว่า ถึงเวลากลับมาอ่านได้แล้ว และเพราะเวลาที่ทิ้งช่วงนานพอสมควร แม็กซ์จึงไม่คิดว่า ความเห็นของเราเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้จะได้รับผลกระทบมาจากความสนุกของ DIW นะคะ แต่เป็นการตัดสินเล่มนี้ที่ตัวของมันเอง

แต่ก่อนจะเริ่มรีวิว แม็กซ์อยากพูดถึงการสร้างตัวละครของนักเขียนนิดหน่อยนะคะ แน่นอนว่านักเขียนทุกคนย่อมอยากจะเขียนตัวละครของตัวเองให้มีความยิ่งใหญ่ ไม่ใช่ในแง่ของความร่ำรวย หรือความเก่ง แต่เป็นความเป็นตัวของเขาเองที่ยิ่งใหญ่ในสายตาคนอ่าน แม็กซ์คิดว่า นักเขียนก็คงจะคิดถึงคาแร็คเตอร์ทุกตัวที่พวกเขาสร้างขึ้นเหมือนลูกคนนึงของพวกเขา นั่นคือมีความรักให้เท่าเทียมกัน (ในระดับหนึ่ง) ตัวละครทุกตัวสำหรับนักเขียนมีความน่าประทับใจ และเรื่องราวที่แตกต่างกัน 

แต่ในสายตาคนอ่าน แม้จะเป็นนักเขียนคนเดียวกัน แต่ตัวละครแต่ละตัวก็โดนใจคนอ่านไม่เท่ากัน สำหรับงานของลิซ่า เคลย์แพส แม็กซ์บอกตามตรงว่า ตัวละครที่โดนใจเรามากที่สุดก็คือ เดเร็ค คราเว่น และเซบาสเตียน ลอร์ดเซ็นต์วินเซ็นต์  ดังนั้นจึงเป็นเรื่องช่วยไม่ได้เลยที่เราต้องนำเอาตัวละครที่เหลือมาเปรียบเทียบกับทั้งสองคน แม้ว่าเรื่องราวที่พวกเขาบอกเล่า จะไม่ได้เหมือนหรือคล้ายคลึงกันเลยก็ตาม

นอกจากนี้แล้ว แม็กซ์เคยคุยกับเพื่อนคนนึงนะคะ เธอบอกให้แม็กซ์ฟังว่า เธอไม่อาจอ่านหนังสือชุดแม็คเกรเกอร์ของนอร่า โรเบิร์ตที่เป็นเรื่องราวของคนในรุ่นหลานให้สนุกได้ เพราะเธอมักจะนำพวกเขาไปเปรียบเทียบกับความสำเร็จที่คนรุ่นพ่อมีกัน ใครล่ะจะเทียบเคียงกับประธานาธิบดี (อลัน) หรืออัยการสูงสุด (เคน) หรือนักวาดการ์ตูนผู้กลายเป็นตำนาน (แกรนท์) ได้ เธอไม่อาจอ่านเรื่องความรักของช่างไม้ที่ตกหลุมรักหลานสาวของเดเนียล (ใน The Perfect Neighbor) โดยไม่คิดว่า คนรุ่นหลานช่างเก่งไม่เท่ากับบุพการีของพวกเขาเลย 

สำหรับแม็กซ์เราไม่ได้มีปัญหาในประเด็นนี้ เพราะเราเริ่มอ่านที่เรื่องรุ่นหลานก่อนค่ะ แต่เราก็พอจะเข้าใจในสิ่งที่เพื่อนของเราพูด เพราะนั่นคือความรู้สึกของแม็กซ์ในเล่มนี้ 

Scandal in Spring ของลิซ่า เคลย์แพส

หนังสือเล่มนี้เป็นเล่มที่สี่ในชุด The Wallflower เรื่องราวของสี่สาวที่ไม่ได้รับความสนใจจากชายหนุ่มในวงสังคม พวกเธอพบกันและเป็นเพื่อนกัน ในเล่มนี้ซึ่งเป็นเล่มสุดท้ายของชุดเป็นเรื่องราวของเดซี่ โบว์แมน ทายาทเศรษฐีชาวอเมริกันผู้ซึ่งบิดาหมดความอดทนกับการที่เธอไม่ได้รับข้อเสนอแต่งงานจากใครสักคนสักที ถึงขนาดยื่นคำขาดกับเดซี่ว่า หากเธอยังไม่มีใครมาขอ เขาก็จะจับเธอแต่งงานกับลูกน้องหนุ่มผู้มีอนาคตไกลของเขา

นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เดซี่ต้องการ จากความทรงจำแม็ทธิว สวิฟก็คือชายที่มีความคล้ายคลึงกับผู้เป็นบิดาของเธอมากที่สุด มากยิ่งกว่าพี่ชายของเธอเสียอีก และนั่นเป็นสามีที่เดซี่ไม่ต้องการ เธอไม่อยากมีชีวิตกับชายอีกคนที่ควบคุมและับังคับชีวิตของเธอ ดังนั้นเดซี่และอีกสามสาวเพื่อนสนิทจึงวางแผนเพื่อให้เดซี่ได้พบกับชายในฝันให้เร็วที่สุด

แต่เมื่อเดซี่ได้พบกับแม็ทธิวอีกครั้ง เธอก็รู้ว่า เขาไม่ใช่ชายคนที่เธอจำได้ และอย่างไม่รู้ตัว ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ได้เริ่มต้นพัฒนาขึ้น แต่ความรักไม่ได้ลงเอยกันง่าย ๆ แม้แม็ทธิวจะเป็นคนที่พ่อของเธอเลือก เพราะอดีตของแม็ทธิวกำลังจะกลับมาหลอกหลอนเขา

ช่วงขึ้นต้นเรื่องแม็กซ์คิดว่าหนังสือมีความน่าสนใจมาก ๆ แต่เมื่อเริ่มดำเนินเรื่อง โดยเฉพาะการช่วงเวลาที่เดซี่และแม็ทธิวเรียนรู้ระหว่างกันและกัน เรากลับรู้สึกว่าเป็นการเล่าเรื่องที่น่าเบื่อ ไม่รู้สิคะ อาจจะเป็นเพราะแม็กซ์ไม่ชอบเรื่องราวการ "จีบ" กันของตัวละครโดยที่ไม่มีพล็อตอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยมั้งคะ เรารู้สึกว่า เบื่อมาก ๆ กับการอ่านช่วงกลางเรื่อง ความน่าสนใจหายไปจนหมด ซึ่งตามความเห็นของแม็กซ์ เราโทษที่ความน่าสนใจของตัวละครค่ะ

ในเมื่อพล็อตเรื่องไม่น่าสนใจแล้ว อย่างน้อยตัวละครก็น่าจะมีพลังพอที่จะขับเคลื่อนเรื่องได้ แต่ในเล่มนี้ทั้งเดซี่ และแม็ทธิวไม่มีความน่าสนใจในตัวเอง เดซี่เป็นน้องสาวตัวน้อยของลิเลี่ยน (นางเอกในเล่มสองของชุดเรื่อง It happened one autumn) ซึ่งเป็นตัวละครที่มีบุคลิคค่อนข้างโดดเด่น เราอ่านเล่มนี้แล้วรู้สึกว่า หลายฉากความน่าสนใจไม่ได้โฟกัสอยู่ที่ตัวเดซี่เลยด้วยซ้ำ แต่กลับเป็นลิเลี่ยนที่ขโมยซีนไปหมด ไม่ว่าจะเป็นความไม่ชอบใจในตัวแม็ทธิวที่ลิเลี่ยนแสดงออกมาชัดเจน เรื่องราวที่ให้น้ำหนักไปกับการตั้งครรภ์ของลิเลี่ยน หลายครั้งเรารู้สึกว่าเดซี่ถูกกลบรัศมีจนแทบมองไม่เห็น

ส่วนแม็ทธิว เราชอบการเปิดตัวของเขานะคะ ชายหนุ่มผู้สร้างตัวเองจากไม่มีอะไร จนกลายเป็นมือขวาของพ่อของเดซี่ แต่หลังจากการเปิดตัวแล้ว เรื่องราวของเขาก็เลือนหายไปอีกเช่นกัน อาจเพราะคนแต่งต้องการเก็บความหลังของเขาเอาไว้เพื่อเฉลยในตอนท้าย แต่การไม่พูดถึงมันก็ทำให้พลังของแม็ทธิวในแง่ของความเป็นพระเอกถูกบั่นทอนลงไป เพราะเราไม่รู้ว่า เขาต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนในการมาสู่จุดที่เขาเป็นในปัจจุบัน และที่แย่ไปยิ่งกว่าก็คือ การที่บรรดาพระเอกในเล่มก่อนหน้าที่พาเหรดกันมามีบทในเรื่องนี้ (ซึ่งแม็กซ์ชอบนะคะ โดยเฉพาะการได้เห็นเซบาสเตียนอีกครั้ง ก็มากพอจะทำให้เรากลับไปอ่าน DIW อีกรอบได้เลย) แต่มันทำให้เกิดการเปรียบเทียบระหว่างเขาและคนอื่น ๆ ซึ่งสำหรับแม็กซ์แล้ว เราคิดว่าเขาออกมาดูด้อยกว่า (เพราะไม่มีการพูดถึงความหลังที่เขาสร้างตัวเองมาอย่างยากลำบาก) 

โดยรวมหนังสือเล่มนี้ไม่ได้แย่หรือเลวร้ายอะไรนะคะ แต่สำหรับงานของลิซ่า แม็กซ์คาดหวังมากกว่านี้ค่ะ (ซึ่งไม่ใช่ความผิดของคนแต่ง แต่เราก็ห้ามตัวเองไม่ได้)

คะแนนที่  63