Mostly Romance

แม็กซ์สะสมงานเขียนของเฮเลนเคย์ ไดมอนไว้หลายเล่มแล้วล่ะค่ะ แต่ไม่ได้ฤกษ์งามยามดีในการอ่านเสียที เคยพยายามอ่านงานของเธอไปเล่มนึงแล้วนะคะ แต่ก็ไม่รอด หยุดอ่านไปกลางเรื่อง อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่ดูเหมือนความน่าสนใจในเรื่องมันหายไปซะเฉย ๆ

เรากลับมาสนใจงานของนักเขียนคนนี้อีกครั้ง ก็เมื่อในช่วงการไว้อาลัยให้กับการเสียชีวิตของเคท ดัฟฟี้ ได้มีการพูดถึงเฮเลนเคย์ขึ้นมา โดยบอกว่า เคทชื่นชอบงานของเธอมากแค่ไหน ถึงกับเอ่ยปากว่า งานเขียนของเฮเลนเคย์ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูหนังที่แสดงโดยแคทเธอลีน แฮปเบิร์น และสเปนเซอร์ เทรซี่เลยทีเดียว

และนั่นทำให้เรารู้ว่า ถึงเวลาต้องอ่านงานของเธอแล้วล่ะ แต่เนื่องจากเราเก็บงานของเฮเลนเคย์ไว้อย่างลึกลับมาก (แปลว่า จำไม่ได้ว่าเก็บไว้ที่ไหน) ทำให้สุดท้ายแล้วก็ต้องหยิบเอาเล่มนี้ซึ่งเป็นเล่มเดียวที่หาเจอมาอ่านก่อน แม้ว่าจากคำวิจารณืจะบอกว่า เล่มนี้ไม่ใช่งานเขียนที่ดีที่สุดของเธอก็ตาม

Right Here, Right Now ของเฮเลนเคย์ ไดมอน

แม็กซ์ไม่แน่ใจว่าจะจัดประเภทของหนังสือเรื่องนี้เป็นแนวไหนดีนะคะ ระหว่างโรแมนติคคอมเมดี้ หรือโรแมนติคสืบสวน เพราะมันไม่เด่นชัดในทั้งสองแนว 

รีด ลาร์กิ้น พระเอกของเรื่องเป็นสายลับในหน่วยงานที่ลับสุดยอดของกระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ  หน้าที่ทีเขาได้รับคำสั่งมาก็คือ ติดตามสืบหาความจริงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของแก๊บบี้ เพียร์สันกับผู้ต้องสงสัยในการก่ออาชญากรรมทางการเงินคนนึง วิธีการการคือ รีดซึ่งสวมรอยเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์เข้าไปสร้างความสัมพันธ์กับแก๊บบี้ด้วยการจีบเธอ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนามากขึ้น จนรีดรู้สึกว่า เธอกำลังจะกลายเป็นคนสำคัญในชีวิต อย่างไรก็ตามเมื่อรีดค่อนข้างแน่ใจแล้วว่า แก๊บบี้ไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เขาจึงตัดสินใจบอกเลิกกับเธอ เพราะไม่อยากให้แก๊บบี้เข้ามาพัวพันกับชีวิตสีเทาของเขา แม้ว่าใจจริงจะยังคงต้องการใกล้ชิดกับเธอก็ตาม

แต่หลังจากบอกเลิก เจ้านายของรีดก็ได้เบาะแสสำคัญ นั่นก็คือ แก๊บบี้ได้นัดหมายที่จะพบปะกับอาชญากรที่รีดต้องจับตามอง และเหตุการณ์นี้บีบบังคับให้รีดต้องกลับไปงอนง้อขอคืนดีกับแก๊บบี้อีกครั้ง

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะหญิงสาวที่เจ็บแล้วจำอย่างเธอ

ปัญหาของการเขียนพล็อตของเรื่องนี้ก็คือ มันไม่ได้สื่อความเป็นไปในเรื่อง เราไม่ได้เขียนพล็อตบิดเบือนไปจากความจริงหรอกนะคะ เพียงแต่พล็อตมันไม่มีน้ำหนักหรือสาระสำคัญอะไรเลย ทุกอย่างในเรื่องนี้ขึ้นอยู่กับบทสนทนาระหว่างรีดและแก๊บบี้ รวมทั้งบรรดาตัวละครเสริมที่เป็นเหล่าเพื่อนสนิทของแก๊บบี้ ที่เป็นตัวขับเคลื่อนเรื่องนี้ และนั่นทำให้ยากมาก ๆ ที่จะบอกว่า หนังสือเรื่องนี้เป็นแนวไหน

เพราะพล็อตที่เกี่ยวกับสายลับ ทำให้คิดว่า น่าจะเป็นโรแมนติคสืบสวน แต่ความจริงมันแทบจะไม่ให้น้ำหนักเกี่ยวกับการสืบความจริง (กระทั่งจบเรื่องประเด็นนี้ก็ไม่ได้กลายมาเป็นปมอะไรให้คิดด้วยซ้ำ) 

อ่านเล่มนี้แล้วเข้าใจว่า ทำไมถึงมีการเปรียบเทียบงานของเฮเลนเคย์กับหนังของเฮปเบิร์นและเทรซี่ค่ะ เพราะบทสนทนาระหว่างแก๊บบี้และรีดเป็นตัวดำเนินเรื่อง และต้องยอมรับว่าเขียนได้น่าอ่านพอควรเลยล่ะ เพียงแต่แม็กซ์รู้สึกว่า ไม่ได้ผูกพันกับตัวละครมากพอที่จะสนใจการโต้ตอบของทั้งสองคนขนาดนั้น โดยเฉพาะในเรื่องที่พล็อตแทบจะไม่มีอะไรเลย

นักเขียนที่เขียนเรื่องแนวนี้ที่เราคิดถึงก็คือ เชลลี่ ลอว์เรนสตัน แต่สิ่งที่แตกต่างออกไปก็คือ กับงาของเชลลี่ แม็กซ์แคร์ตัวละคร และอยากรู้เรื่องของพวกเขา อยากรู้ความเป็นไปในชีวิตพวกเขา แต่ในหนังสือเล่มนี้แม็กซ์แค่ไม่สนใจ ทั้งรีดและแก๊บบี้ไม่มีจุดเด่นอะไรที่จะดึงดูดเราให้อ่านหนังสือได้ตลอดทั้งเรื่อง ซึ่งก็เป็นความน่าเสียดายอย่างยิ่งค่ะ เพราะคนแต่งเขียนได้ดีค่ะ

อยากบอกว่า เราไม่มีปัญหานะคะสำหรับหนังสือที่มีจุดเด่นอยู่ที่บทสนทนา โดยที่พล็อตเรื่องไม่มีอะไรมาก เพียงแต่อย่างน้อยก็ควรจะมีตัวละครที่มีความน่าสนใจในระดับนึง  เพราะไม่อย่างนั้นแม็กซ์ก็จะไม่อาจเพ่งความสนใจให้กับเรื่องได้ตลอด ท้ายที่สุดก็เลยกลายเป็นแค่การอ่านให้จบ ๆ ไปเท่านั้นเอง

ผิดหวังเล็กน้อยกับงานเล่มแรก (ที่ได้อ่าน) ของเฮเลนเคย์ค่ะ แต่บทสนทนาก็น่าสนใจมากพอที่จะทำให้เราคิดว่า คงจะให้โอกาสเธอในการอ่านเล่มอื่น ๆ ของเธอแน่นอน

คะแนนที่ 57