Master of Sin // Maggie Robinson
posted on 19 Apr 2012 22:15 by maxtreme in C-Club, Historical directory Fictionตั้งแต่เจอคาแร็คเตอร์ของแอนดรูว รอสสิเตอร์ในเรื่อง Mistress by Marriage ของแม็กกี้ โรบินสัน และรู้ว่า เขาจะเป็นพระเอกในหนังสือเล่มถัดไป แม็กซ์ก็ตั้งหน้าตั้งตารอคอยหนังสือเล่มนี้ออกขาย และเมื่อได้เรื่องมาช่วงก่อนวันหยุดสงกรานต์ เรื่องนี้ก็เป็นเล่มแรกที่เราหยิบมาอ่านเปิดเทศกาลสาดน้ำกันเลย
สไตล์การเขียนของแม็กกี้ โรบินสัน จากการที่เราอ่านงานเขียนของเธอมาสองสามเรื่อง เธอเป็นนักเขียนที่แหกกฎ และไม่ใช้สูตรสำเร็จ พล็อตเรื่องของเธออาจจะดูธรรมดาทั่วไป และเห็นหาได้จากหนังสือเรื่องอื่น แต่การดำเนินเรื่องของเธอมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง คาแร็คเตอร์ของเธอไม่ใช่ชายหญิงที่สมบูรณ์แบบ หากแต่มีบาดแผลมากมายจากอดีตอันเจ็บปวด
ทั้งหมดนั่นทำให้เราคาดหวังมาก ๆ จากหนังสือเล่มนี้ เพราะคาแร็คเตอร์ของพระเอกที่เปิดประเด็นเอาไว้ในเล่มก่อนหน้า ต้องถือว่าสุดขั้ว และรุนแรงมาก
Master of Sin ของแม็กกี้ โรบินสัน
เรื่องนี้นับแล้วถือเป็นเล่มสี่ในชุด The Courtesan Court แต่เรื่องราวไม่ได้เกิดขึ้นบนถนนเจน ซึ่งได้รับสมญานามว่า ถนนเมียเก็บ (เพราะเหล่าขุนนางเศรษฐีทั้งหลายเอาเมียเก็บมาพักอาศัยบนบ้านในถนนเส้นนี้) และไม่ใช่เรื่องของเมียเก็บ หากแต่เป็นชายผู้ใช้ร่างกายหาเงินไม่ต่างกับโสเภณี
แอนดรูว รอสสิเตอร์มองว่าเซ็กส์เป็นเครื่องมือ เขาใช้หน้าตาสุดหล่อสมบูรณ์แบบของตัวเองในการหากิน ลูกค้าของเขาไม่ได้จำกัดเฉพาะผู้หญิง แต่เป็นใครก็ได้ที่เต็มใจจะจ่าย งานล่าสุดของเขาก็คือ การหวนกลับไปช่วยคู่สามีภรรยาซึ่งดำรงบรรดาศักดิ์ดยุคของอิตาลีผลิตทายาทคนที่สอง หลังจากได้ช่วยให้คนทั้งคู่มีลูกชายคนแรกไปแล้ว (แอนดรูวกินรวบนะคะ ทั้งภรรยาและสามี) แต่ในขณะที่กำลังใช้ชีวิตอย่างสุขสบายบนเรือสำราญ ญาติของดยุคก็ปรากฎตัวขึ้น ฆ่าดยุคและภรรยา แต่แอนดรูว และลูกชาย (ของเขานั่นแหละ แต่ถูกเลี้ยงเป็นลูกของดยุค) หนีไปได้
นั่นทำให้เขาจำเป็นต้องพิจารณาเส้นทางชีวิตใหม่อีกครั้ง เขาต้องหนีการตามล่า ดังนั้นจึงเปลี่ยนชื่อเป็นแอนดรูว รอส และจัดการให้เพื่อนซื้อปราสาทในสก๊อตแลนด์อันห่างไกลเพื่อซ่อนตัว
แต่เขาต้องการครูพี่เลี้ยงที่พูดภาษาอิตาเลียนให้กับลูกชาย (ซึ่งพูดอังกฤษไม่เป็น) และเพื่อน (ก็พระเอกเล่มสามนั่นแหละ) ได้ว่าจ้างมิสเจมมา พีชทรีมาให้ แต่เจมมาไม่เหมือนกับครูพี่เลี้ยงคนไหนที่แอนดรูวรู้จัก เธอไม่เหมาะสม แต่ก็เข้ากับลูกชายของเขาได้ดี
ในขณะแอนดรูวต้องปรับตัวกับชีวิตใหม่ เขาก็เริ่มมองสิ่งต่าง ๆ ในชีวิตด้วยสายตาใหม่เช่นกัน
คนที่อ่านเล่มก่อนหน้าน่าจะเห็นด้วยกับเราว่า คาแร็คเตอร์ของแอนดรูวแรงมาก ๆ นะคะ ถือว่าแรงที่สุดคนนึงในโรแมนซ์ที่เราเคยอ่านมาเลยด้วยซ้ำ (อีกคนที่นึกออกตอนนี้ก็คือ รีเซป ซึ่งจะเป็นพระเอกในเล่มสุดท้ายในชุด Lords of Deliverance ของลาริสสา ไอโอน) และนั่นกระตุ้นความอยากอ่านของเรามาก เพราะเราอยากรู้ว่า คนเขียนจะหาทางออกให้กับคาแร็คเตอร์นี้ยังไง ชายที่ขายตัวเองให้กับลูกค้าไม่เฉพาะผู้หญิง แต่เป็นผู้ชายด้วย แถมยังพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อความสุขทางเพศให้กับลูกค้า
เรื่องนี้ปูพื้นอดีตของแอนดรูวค่อนข้างดีค่ะ ทำให้เราเข้าใจว่า อะไรทำให้เขาเลือกอาชีพขายตัว เด็กชายวัยเจ็ดขวบที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพัง กลายเป็นเหยื่อของพวกโรคจิตที่ชอบกระทำทางเพศต่อเด็ก ตลอดวัยเด็กแอนดรูวต้องรับใช้ทางเพศให้กับชายที่เลี้ยงดู เขาไม่รู้จักทางเลือกอื่น นอกจากการใช้ร่างกายเป็นเครื่องมือ นั่นอธิบายการกระทำของเขาในเรื่อง Mistress by Marriage ได้ค่อนข้างดี เราได้เห็นมุมมองของเขาต่อเรื่องที่เกิดขึ้นในเล่มนั้น ซึ่งตอนอ่านเล่มนั้นเรามองว่าเขาเป็นคนผิดฝ่ายเดียว เรื่องนี้ทำให้เรามองเห็นอีกด้านนึงของเรื่องจากมุมมองของแอนดรูว
อย่างไรก็ตาม เรารู้สึกว่า ความพยายามของคนแต่งที่จะขัดเกลาตัวตนของแอนดรูว กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้เป็นความผิดหวังของเรา แอนดรูวที่พยายามเป็นคนดีไม่น่าสนใจเท่ากับแอนดรูวตัวร้าย เรื่องราวในเล่มนี้เลยกลายเป็นพล็อตเรื่องแนวขุนนางหนุ่มพบรักกับสาวน้อยหน้าใสในชนบทไปซะอย่างนั้น (แต่เจมมาก็ไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสาหรอกนะคะ) เรื่องราวดำเนินไปเรื่อย ๆ เจมมาเลี้ยงลูกแอนดรูว เขาปรารถนาในตัวเธอ แต่ก็ห้ามใจเอาไว้ เพราะคิดว่าไม่คู่ควร ไม่เหมาะสม เรื่้องหมุนไปกับแกนแนวนี้ตลอดเกือบทั้งเรื่อง
เราผิดหวังนะคะกับแนวทางของเรื่อง ส่วนหนึ่งคงเพราะเราไม่ได้คาดหวังเรื่องราวแบบนี้สำหรับแอนดรูว มันง่ายเกินไป และเป็นสิ่งที่น่าเสียดายมาก ๆ สำหรับคาแร็คเตอร์ที่โดดเด่นอย่างเขา เราอยากให้คนแต่งเลือกเส้นทางที่ยาก และทำให้คนอ่านเชื่อในความสุขสมหวังที่เกิดขึ้นในชีวิตของเขา แต่นี่กลับกลายเป็นเรื่องราวง่าย ๆ กระทั่งในส่วนของความหลังของแอนดรูวที่ค่อนข้างบีบหัวใจ ปฏิกริยาของเจมมาดูไม่แยแส ซึ่งนั่นอาจจะเป็นการแสดงออกที่ถูกต้องตามหลักจิตวิทยานะคะ เพราะเจมมาไม่ได้เห็นว่า อดีตของแอนดรูวเป็นความสำคัญ แต่เราอยากให้เรื่องราวใช้เวลามากกว่านี้กับสิ่งนี้หน่อยได้ไหม เพราะมันคือเบาหลอมตัวตนของแอนดรูวมาตลอดชีวิต (แต่คนแต่งกลับเขียนเหมือนมันไม่สำคัญอะไรเลย --- ซึ่งก็อาจจะไม่สำคัญ และในชีวิตมนุษย์ต้องสลัดความหลังอันเจ็บปวดให้พ้น แต่นี่คือนิยาย และเราอยากได้เรื่องที่บีบคั้นมากกว่านี้)
อาจจะเป็นเพราะเราคาดหวังมาก ๆ กับเรื่องราวของแอนดรูวก็ได้ค่ะ เราเลยผิดหวังแบบนี้
คะแนนที่ 60